Wie ben ik?

Lia Charité

De scriptie Ik huil niet pappa, kijk maar, ik huil niet! Het verhaal over een kind dat via een pleeggezin, mijn gezin, zijn weg vindt in de jeugdhulpverlening. (pdf; totale bestandsgrootte ca 1.4 MByte) geeft een goed beeld van mij en mijn werkwijze.

Een kijkje in de werkkamer

Waarom ik dit werk ben gaan doen

Volgens een therapeutische richting, de transactionele analyse, schrijft ieder kind tijdens zijn jeugd een levensscript tot aan de volwassenheid. Tijdens de volwassenheid wordt dit script verder uitgewerkt en bijgesteld. In dit levensscript kan een kind bijvoorbeeld een beroepsrichting gaan beschrijven, zoals "ik wil brandweerman of verpleegkundige worden". Ik wilde graag in het onderwijs, in de verpleging of richting maatschappelijk werk (jeugdhulpverlening).

Het liep anders, want ik werd ambtenaar bij het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Ik heb mij voornamelijk bezig gehouden met studie- en beroepskeuze, scholingsmaatregelen en arbeidsbemiddeling.

Rond mijn 30e jaar leerde ik mijn echtgenoot kennen en zijn wij na een poosje vanwege het werk van mijn echtgenoot van het westen naar het zuiden van Nederland verhuisd. Ik raakte hierdoor mijn baan kwijt. Ik kreeg twee kinderen en ben zelf voor de kinderen gaan zorgen.

Toen de kinderen naar de basisschool gingen ben ik gaan nadenken over een stuk toekomstperspectief voor mezelf. "Kies ik ervoor om weer te gaan werken of toch nog een studie te gaan volgen" waren de vragen die mij bezig hielden. Op het moment dat ik met een griepje op bed lag reikte mijn echtgenoot mij een aantal tijdschriften aan die hij tijdens het doen van de boodschappen voor mij had gekocht. Het klinkt misschien raar, maar op het moment dat ik in alle rust was en mijn hoofd er niet mee bezig was stond er in een van de tijdschriften een advertentie van de opleiding die ik ben gaan volgen: de SPSO, Stichting voor psychosociale opleidingen. Tegenwoordig draagt deze opleiding de naam: Academie voor integrale menswetenschappen, te Utrecht. Door deze opleiding zou ik een persoonlijke ontwikkeling kunnen gaan doormaken voor een verdere groei en ontwikkeling.

Ik ging, geheel onbewust, verder met mijn levensscript. Tijdens de opleiding bleek dat ik geschikt was voor het counsellingsvakgebied. Achteraf verbaasde mij dit niet, want ik deed dit al jaren in mijn omgeving. Ook op mijn vroegere werkplek werd mij vaker gezegd dat ik thuis hoorde in het maatschappelijk werk.

De reden dat ik gekozen heb voor een eigen praktijk is dat ik met de hulpverlening zelf bezig kan zijn.